Tunceli’de 5 Ocak 2020 tarihinden bu yana kayıp olan üniversite öğrencisi Gülistan Doku’nun olayı, ülke genelinde büyük yankı uyandırdı. Doku’nun kaybolmasıyla ilgili yürütülen soruşturma kapsamında şu ana kadar önemli gelişmeler yaşandı. Bu süreçte, on zanlı tutuklandı ve soruşturma derinleştirilerek sürdürülüyor.

Gülistan Doku’nun ailesi, özellikle anne Bedriye ve abla Aygül Doku, bu süreçte sık sık kamuoyuna açıklamalarda bulunarak adalet arayışlarını dile getirdi. Aile, kızlarının bir an önce bulunmasını umarak, yetkililerin daha fazla çaba göstermesini talep ediyor. Her anın kritik olduğunu vurgulayan aile, umutlarını kaybetmeden bekleyişlerini sürdürmekte.

Bu acılı süreçte, aileyi ziyaret edenler arasında Rojin Kabaiş’in babası Nizamettin Kabaiş de yer aldı. Kabaiş, yaptığı açıklamalarla dikkatleri üzerine çekti. Özellikle, “Onlar validen şüphe etmişti, bizim olayda da rektörden çok şüpheleniyorum. Akrabasıdır, parmağı vardır içinde, ben biliyorum. Kamera kayıtları silinmiş. Hal hareketlerinden dahi bellidir.” şeklindeki sözleriyle, farklı bir bakış açısı sundu.

Nizamettin Kabaiş’in bu iddiaları, benzer olaylarda karşılaşılan zorlukları ve şüpheleri bir kez daha gündeme getirdi. Kamera kayıtlarının kaybolması gibi durumlar, soruşturmaların seyrini olumsuz etkileyebiliyor. Bu tür durumlar, kaybolma ve kaybetme vakalarında çözülmesi zor birer engel teşkil ediyor.

Gülistan Doku dosyasında eski valinin gözaltına alınması, yürütülen soruşturmayı farklı bir boyuta taşıdı. Bu gelişme, olayın daha geniş çapta incelenmesine vesile olurken, protokoldeki bazı isimlere duyulan şüphelerin de artmasına neden oldu. İddiaların gerçekliği araştırılmaya devam ederken, bu süreçte toplumun dikkatinin olay üzerinde yoğunlaşması önem taşıyor.

Her iki ailenin yaşadıkları trajediler, kaybolan genç kızların ciddi ve derinlemesine incelenmesi gereken sosyal adalet sorunlarını bir kez daha gündeme taşıyor. Bu tür olayların süratle aydınlatılması, benzer trajedilerin tekrarlanmaması için büyük önem taşıyor. Gülistan Doku ve diğer kaybolan genç kızların anısının yaşatılması ve adaletin sağlanması, sadece aileler için değil toplum için de bir görev olarak kabul edilmelidir.